STANDARDY OCHRONY MAŁOLETNICH w Trójmiejskim Instytucie Psychoterapii i Rozwoju

STANDARDY OCHRONY MAŁOLETNICH

Trójmiejskiego Instytutu Psychoterapii i Rozwoju Sp. z o.o.

Kod dokumentu: SOM-01
Wersja: 1.0
Podmiot odpowiedzialny za wdrożenie: Zarząd Trójmiejskiego Instytutu Psychoterapii i Rozwoju Sp. z o.o.

PREAMBUŁA

Trójmiejski Instytut Psychoterapii i Rozwoju Sp. z o.o. uznaje dobro, bezpieczeństwo, godność i podmiotowość każdego dziecka za wartości nadrzędne.

Każdy małoletni korzystający z psychoterapii, pomocy psychologicznej, diagnozy, konsultacji, warsztatów, zajęć grupowych albo innej formy działalności prowadzonej lub organizowanej przez Instytut ma prawo do ochrony przed przemocą, wykorzystaniem, zaniedbaniem, dyskryminacją oraz wszelkimi zachowaniami naruszającymi jego integralność fizyczną, psychiczną lub seksualną.

Instytut zobowiązuje się tworzyć środowisko, w którym małoletni:

jest traktowany z szacunkiem;
jest wysłuchiwany i otrzymuje informacje w sposób dostosowany do wieku, stanu zdrowia i możliwości rozumienia;
może wyrażać swoje zdanie, potrzeby, granice i obawy;
jest chroniony przed wszelkimi formami krzywdzenia;
otrzymuje pomoc w przypadku ujawnienia przemocy, zaniedbania, wykorzystania, samouszkodzeń, zagrożenia samobójczego albo innego poważnego zagrożenia;
ma zapewnioną ochronę prywatności, danych osobowych oraz informacji powierzonych w relacji terapeutycznej;
może zgłosić zachowanie personelu, rodzica, opiekuna, innego małoletniego lub jakiejkolwiek innej osoby, które powoduje dyskomfort, lęk albo poczucie zagrożenia;
nie ponosi negatywnych konsekwencji z powodu zgłoszenia krzywdy, obawy lub naruszenia granic.

Standardy służą nie tylko reagowaniu na przypadki krzywdzenia, lecz również zapobieganiu sytuacjom, w których bezpieczeństwo małoletniego mogłoby zostać naruszone.

ROZDZIAŁ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE

§ 1. Przedmiot Standardów

Niniejsze Standardy Ochrony Małoletnich, zwane dalej „Standardami”, określają zasady ochrony małoletnich obowiązujące w Trójmiejskim Instytucie Psychoterapii i Rozwoju Sp. z o.o., zwanym dalej „TIPIR” albo „Instytutem”.
Standardy określają w szczególności:
1. zasady zapewniania bezpiecznych relacji pomiędzy małoletnimi a personelem;
2. zachowania dozwolone, niewskazane i niedopuszczalne wobec małoletnich;
3. zasady bezpiecznych relacji pomiędzy małoletnimi;
4. zasady rekrutacji i weryfikacji osób dopuszczanych do działalności związanej z małoletnimi;
5. zasady dopuszczania praktykantów, stażystów, wolontariuszy, osób szkolących się oraz innych osób do kontaktu z małoletnimi;
6. zasady prowadzenia psychoterapii, konsultacji, diagnozy psychologicznej oraz innych form pomocy udzielanej małoletnim;
7. zasady współpracy z rodzicami, opiekunami prawnymi i faktycznymi;
8. zasady poszanowania prywatności i poufności małoletniego;
9. zasady ochrony danych osobowych i wizerunku małoletnich;
10. zasady korzystania z Internetu, środków komunikacji elektronicznej i urządzeń cyfrowych;
11. sposób rozpoznawania symptomów krzywdzenia;
12. procedury interwencji w przypadku podejrzenia krzywdzenia albo uzyskania informacji o krzywdzeniu małoletniego;
13. zasady postępowania w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia małoletniego;
14. zasady postępowania w przypadku samouszkodzeń, myśli samobójczych, próby samobójczej lub innego ostrego kryzysu psychicznego;
15. osoby odpowiedzialne za przyjmowanie zgłoszeń, prowadzenie interwencji, dokumentowanie zdarzeń oraz udzielanie wsparcia;
16. zasady sporządzania, przechowywania i zabezpieczania dokumentacji interwencyjnej;
17. zasady udostępniania Standardów małoletnim, ich rodzicom i opiekunom;
18. sposób prowadzenia szkoleń personelu;
19. zasady monitorowania i okresowej aktualizacji Standardów.
Standardy stanowią element systemu zarządzania bezpieczeństwem, jakością i zgodnością działalności TIPIR.
Standardy nie zastępują obowiązków wynikających z przepisów prawa, zasad etyki zawodowej, tajemnicy zawodowej, kontraktów terapeutycznych, regulaminów świadczenia usług ani innych procedur wewnętrznych Instytutu.
W przypadku sprzeczności pomiędzy ochroną interesu organizacyjnego Instytutu a bezpieczeństwem małoletniego pierwszeństwo ma ochrona życia, zdrowia, godności i dobra małoletniego.

§ 2. Cele Standardów

Celem Standardów jest stworzenie w TIPIR środowiska możliwie bezpiecznego dla wszystkich małoletnich.
Cel ten realizowany jest w szczególności poprzez:
1. zapobieganie krzywdzeniu małoletnich;
2. ograniczanie ryzyka wystąpienia przemocy, wykorzystania, zaniedbania lub naruszenia granic;
3. jednoznaczne określenie zasad postępowania personelu;
4. wczesne rozpoznawanie symptomów krzywdzenia;
5. zapewnienie małoletnim dostępnych i zrozumiałych sposobów zgłaszania niepokojących sytuacji;
6. zapewnienie personelowi jasnych procedur reagowania;
7. odpowiednią weryfikację osób dopuszczanych do pracy lub działalności związanej z małoletnimi;
8. ochronę małoletnich podczas psychoterapii, diagnozy, konsultacji, zajęć grupowych, warsztatów i wydarzeń;
9. zapewnienie szczególnej ochrony dzieciom, które mogą mieć trudność w samodzielnym rozpoznaniu albo zgłoszeniu krzywdzenia;
10. współpracę z rodzicami, opiekunami oraz właściwymi instytucjami;
11. udzielenie małoletniemu wsparcia po ujawnieniu krzywdzenia;
12. dokumentowanie i analizowanie zdarzeń w celu zapobiegania ich powtarzaniu;
13. budowanie kultury organizacyjnej opartej na odpowiedzialności, uważności, szacunku i reagowaniu.
Brak pewności, czy doszło do krzywdzenia, nie może być sam w sobie podstawą do zaniechania przyjęcia zgłoszenia, dokonania wstępnej oceny sytuacji albo podjęcia działań służących zapewnieniu bezpieczeństwa.
Osoba przyjmująca zgłoszenie nie prowadzi samodzielnego dochodzenia i nie przesłuchuje małoletniego. Jej zadaniem jest przyjęcie informacji, zapewnienie bezpieczeństwa, udokumentowanie najważniejszych okoliczności i uruchomienie właściwej procedury.

§ 3. Podstawowe zasady ochrony małoletnich

Wszystkie działania dotyczące małoletniego podejmowane są z uwzględnieniem jego najlepszego interesu.
Małoletni jest traktowany jako osoba posiadająca własną godność, potrzeby, prawa, granice i zdanie.
Każdy małoletni ma prawo do równego traktowania bez względu w szczególności na:
1. płeć;
2. wiek;
3. pochodzenie;
4. narodowość;
5. język;
6. wyznanie albo bezwyznaniowość;
7. stan zdrowia;
8. niepełnosprawność;
9. neuroróżnorodność;
10. sytuację rodzinną lub ekonomiczną;
11. orientację seksualną;
12. tożsamość płciową;
13. wygląd;
14. doświadczenie przemocy lub kryzysu psychicznego;
15. sposób komunikowania się;
16. inne cechy lub okoliczności osobiste.
Informacje przekazywane małoletniemu dostosowuje się do jego wieku, rozwoju, możliwości poznawczych, stanu emocjonalnego, sposobu komunikacji oraz szczególnych potrzeb.
Małoletni ma prawo do bycia wysłuchanym, a jego zdanie powinno być uwzględniane stosownie do wieku i dojrzałości.
Małoletni ma prawo do prywatności i poufności, z uwzględnieniem ograniczeń koniecznych dla ochrony jego życia, zdrowia lub bezpieczeństwa oraz obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Małoletni powinien zostać poinformowany, w sposób dla niego zrozumiały, o:
1. celu spotkania, terapii, konsultacji albo diagnozy;
2. roli osoby prowadzącej;
3. przewidywanym przebiegu działania;
4. zasadach poufności;
5. sytuacjach, w których informacje mogą zostać przekazane rodzicowi, opiekunowi albo właściwym służbom;
6. prawie zgłoszenia dyskomfortu, sprzeciwu albo naruszenia granic;
7. możliwości zadawania pytań.
W każdym przypadku należy dążyć do uzyskania współpracy małoletniego i uwzględnienia jego stanowiska, nawet jeżeli formalną zgodę na usługę wyraża jego przedstawiciel ustawowy.
Zgoda rodzica albo opiekuna nie uprawnia personelu do stosowania wobec małoletniego działań zbędnych, poniżających, przemocowych albo naruszających jego godność.
Nikt nie może podejmować działań odwetowych wobec małoletniego, który ujawnił krzywdzenie, odmówił określonego kontaktu, zgłosił dyskomfort albo poprosił o pomoc.

§ 4. Zakres obowiązywania

Standardy obowiązują:
1. członków Zarządu TIPIR;
2. pracowników bez względu na podstawę zatrudnienia;
3. psychologów;
4. psychoterapeutów;
5. diagnostów;
6. lekarzy i innych specjalistów, jeżeli współpracują z TIPIR;
7. osoby prowadzące konsultacje rodzinne lub rodzicielskie;
8. trenerów, wykładowców i prowadzących warsztaty;
9. praktykantów;
10. stażystów;
11. wolontariuszy;
12. superwizantów i osoby szkolące się, jeżeli uczestniczą w działaniach z udziałem małoletnich;
13. osoby obserwujące zajęcia, diagnozę albo proces terapeutyczny;
14. pracowników administracyjnych i recepcji;
15. osoby świadczące usługi techniczne, porządkowe lub pomocnicze, jeżeli mogą mieć kontakt z małoletnimi;
16. podwykonawców i osoby kierowane do realizacji zadań przez podmioty zewnętrzne;
17. każdą inną osobę dopuszczoną przez TIPIR do działalności związanej z małoletnimi.
Standardy obowiązują w:
1. siedzibie TIPIR;
2. gabinetach i pomieszczeniach wykorzystywanych przez TIPIR;
3. innych miejscach, w których TIPIR organizuje zajęcia, warsztaty, konsultacje, terapię, diagnozę albo wydarzenia;
4. przestrzeni cyfrowej wykorzystywanej do kontaktu z małoletnimi;
5. czasie spotkań online;
6. czasie wyjazdów, wydarzeń lub działań organizowanych albo współorganizowanych przez TIPIR;
7. kontaktach pozostających w związku z rolą zawodową lub organizacyjną pełnioną w TIPIR.
Zasady dotyczą również kontaktów poza siedzibą i poza godzinami wykonywania obowiązków, jeżeli kontakt ten:
1. powstał w związku z działalnością TIPIR;
2. wykorzystuje relację zależności, zaufania albo autorytetu zbudowaną w TIPIR;
3. może wpływać na bezpieczeństwo małoletniego lub proces udzielania mu pomocy.
Każda osoba objęta Standardami ma obowiązek zapoznania się z nimi przed dopuszczeniem do samodzielnej działalności z udziałem małoletnich.
Zapoznanie się ze Standardami potwierdza się pisemnym albo elektronicznym oświadczeniem.

ROZDZIAŁ II

PODSTAWY PRAWNE

§ 5. Podstawy opracowania Standardów

Standardy opracowano w szczególności na podstawie:
1. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
2. Konwencji o prawach dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r.;
3. ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich;
4. ustawy z dnia 28 lipca 2023 r. o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw;
5. ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy;
6. ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny;
7. ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego;
8. ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego;
9. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej;
10. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie procedury „Niebieskie Karty” oraz wzorów formularzy „Niebieska Karta”;
11. ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego;
12. ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów – w zakresie, w jakim jej przepisy znajdują zastosowanie;
13. ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta – w zakresie, w jakim jej przepisy znajdują zastosowanie do określonych świadczeń i działalności TIPIR;
14. ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej – w zakresie, w jakim jej przepisy znajdują zastosowanie do działalności TIPIR;
15. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679, zwanego RODO;
16. ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych;
17. ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych;
18. obowiązujących zasad etyki zawodowej psychologów, psychoterapeutów i innych specjalistów;
19. wytycznych właściwych organów publicznych dotyczących standardów ochrony małoletnich.
Wskazanie podstaw prawnych nie oznacza, że wszystkie wymienione akty znajdują zastosowanie w jednakowym zakresie do każdej usługi świadczonej przez TIPIR.
Zakres zastosowania przepisów dotyczących działalności leczniczej, praw pacjenta i dokumentacji medycznej ustala się z uwzględnieniem:
1. statusu prawnego podmiotu realizującego daną usługę;
2. rodzaju udzielanego świadczenia;
3. kwalifikacji osoby udzielającej świadczenia;
4. podstawy współpracy z TIPIR;
5. właściwych przepisów szczególnych.
Zmiana podstawy prawnej, numeru publikacyjnego albo ogłoszenie tekstu jednolitego aktu prawnego nie powoduje automatycznie utraty mocy Standardów, o ile ich postanowienia pozostają zgodne z obowiązującym prawem.
W przypadku zmiany przepisów Standardy podlegają przeglądowi i – w razie potrzeby – aktualizacji.

ROZDZIAŁ III

CHARAKTER I ZAKRES DZIAŁALNOŚCI TIPIR

§ 6. Działalność Instytutu

TIPIR prowadzi działalność psychologiczną, psychoterapeutyczną, diagnostyczną, konsultacyjną, psychoedukacyjną, szkoleniową, rozwojową, naukową i organizacyjną.
W ramach działalności TIPIR małoletni mogą korzystać w szczególności z:
1. konsultacji psychologicznych;
2. pomocy psychologicznej;
3. psychoterapii indywidualnej;
4. psychoterapii grupowej;
5. psychoterapii rodzinnej;
6. konsultacji rodzinnych i rodzicielskich;
7. diagnozy psychologicznej;
8. diagnozy funkcji poznawczych, uwagi i innych procesów psychicznych;
9. badań z wykorzystaniem testów psychologicznych i narzędzi diagnostycznych;
10. interwencji kryzysowej;
11. zajęć psychoedukacyjnych;
12. warsztatów rozwojowych;
13. zajęć grupowych;
14. wydarzeń, konferencji lub innych przedsięwzięć, w których przewidziany jest udział małoletnich;
15. konsultacji albo pomocy świadczonej na odległość.
Małoletni mogą również przebywać w przestrzeni TIPIR jako:
1. osoby towarzyszące rodzicom albo opiekunom;
2. członkowie rodziny uczestniczący w konsultacji rodzinnej;
3. uczestnicy wydarzeń otwartych;
4. uczestnicy badań lub projektów naukowych;
5. osoby biorące udział w działaniach organizowanych wspólnie z innymi podmiotami.
W związku z działalnością szkoleniową TIPIR może prowadzić kształcenie psychoterapeutów, psychologów i innych specjalistów.
Uczestnik kursu, szkolenia, praktyki albo stażu nie uzyskuje z samego faktu uczestnictwa prawa do kontaktu z małoletnimi, wglądu do dokumentacji ani obserwowania procesu terapeutycznego.
Dopuszczenie osoby szkolącej się do jakiejkolwiek formy kontaktu z małoletnim wymaga spełnienia warunków określonych w Standardach, przepisach prawa oraz procedurach wewnętrznych TIPIR.
Specyfika relacji psychoterapeutycznej i psychologicznej wymaga szczególnej ochrony przed:
1. wykorzystywaniem zależności emocjonalnej;
2. naruszaniem granic osobistych;
3. nadmiernym ujawnianiem informacji prywatnych przez specjalistę;
4. przenoszeniem relacji zawodowej do sfery prywatnej;
5. utrzymywaniem nieformalnych kontaktów poza ustalonymi kanałami;
6. naruszaniem tajemnicy i poufności;
7. wykorzystywaniem informacji uzyskanych podczas terapii lub diagnozy;
8. podejmowaniem działań nieuzasadnionych celem terapeutycznym albo diagnostycznym.

§ 7. Dostosowanie ochrony do rodzaju działalności

Środki ochrony małoletniego powinny być dostosowane do:
1. rodzaju świadczonej usługi;
2. wieku małoletniego;
3. stopnia jego rozwoju;
4. stanu psychicznego i somatycznego;
5. sposobu komunikowania się;
6. występowania niepełnosprawności, neuroróżnorodności lub szczególnych potrzeb;
7. charakteru relacji z osobą prowadzącą;
8. czasu trwania kontaktu;
9. formy indywidualnej, rodzinnej, grupowej albo zdalnej;
10. ryzyka ujawnionego w toku kontaktu.
Szczególną uwagę należy poświęcić małoletnim:
1. z niepełnosprawnościami;
2. z trudnościami w komunikowaniu się;
3. z niepełnosprawnością intelektualną;
4. w spektrum autyzmu;
5. z doświadczeniem przemocy, zaniedbania albo wykorzystania;
6. znajdującym się w kryzysie psychicznym;
7. przejawiającym zachowania samobójcze albo samouszkodzenia;
8. pozostającym w konflikcie rodzinnym lub konflikcie lojalnościowym;
9. pozostającym pod opieką zastępczą;
10. będącym w sytuacji migracji, uchodźstwa albo bariery językowej;
11. należącym do grup narażonych na dyskryminację;
12. które wcześniej doświadczyły niewłaściwego zachowania osoby dorosłej wykonującej zawód zaufania.
Dostosowanie nie może prowadzić do obniżenia poziomu ochrony małoletniego.
Jeżeli małoletni korzysta z alternatywnych lub wspomagających metod komunikacji, należy umożliwić mu zgłoszenie krzywdy w dostępnej dla niego formie.
Brak komunikacji werbalnej nie może być utożsamiany z brakiem możliwości wyrażenia zgody, sprzeciwu, dyskomfortu albo potrzeby pomocy.

ROZDZIAŁ IV

DEFINICJE

§ 8. Podstawowe pojęcia

Ilekroć w Standardach jest mowa o:

TIPIR albo Instytucie – należy przez to rozumieć Trójmiejski Instytut Psychoterapii i Rozwoju Sp. z o.o.;
Zarządzie – należy przez to rozumieć Zarząd TIPIR;
małoletnim, dziecku albo osobie małoletniej – należy przez to rozumieć osobę, która nie ukończyła 18. roku życia;
rodzicu – należy przez to rozumieć osobę posiadającą władzę rodzicielską nad małoletnim;
opiekunie prawnym – należy przez to rozumieć osobę ustanowioną przez sąd do sprawowania opieki nad małoletnim;
opiekunie faktycznym – należy przez to rozumieć osobę sprawującą faktyczną, bieżącą opiekę nad małoletnim, która nie zawsze posiada umocowanie do podejmowania decyzji prawnych w jego imieniu;
przedstawicielu ustawowym – należy przez to rozumieć rodzica, opiekuna prawnego albo inną osobę uprawnioną na podstawie prawa do reprezentowania małoletniego;
personelu – należy przez to rozumieć wszystkie osoby wykonujące zadania na rzecz TIPIR bez względu na podstawę prawną współpracy, w tym pracowników, współpracowników, członków Zarządu, psychologów, psychoterapeutów, diagnostów, trenerów, wykładowców, praktykantów, stażystów, wolontariuszy i podwykonawców;
specjaliście – należy przez to rozumieć osobę prowadzącą psychoterapię, konsultację, diagnozę, pomoc psychologiczną, interwencję, warsztat albo inną działalność merytoryczną;
osobie szkolącej się – należy przez to rozumieć uczestnika kursu, praktykanta, stażystę, superwizanta albo inną osobę rozwijającą kompetencje zawodowe, która może uczestniczyć w działaniach TIPIR;
koordynatorze Standardów – należy przez to rozumieć osobę wyznaczoną przez Zarząd do koordynowania wdrożenia, stosowania, monitorowania i aktualizacji Standardów;
osobie odpowiedzialnej za interwencję – należy przez to rozumieć członka Zarządu, Koordynatora albo inną osobę formalnie wyznaczoną do prowadzenia lub koordynowania działań po otrzymaniu zgłoszenia;
krzywdzeniu – należy przez to rozumieć każde działanie lub zaniechanie wobec małoletniego, które narusza albo może naruszyć jego prawa, godność, integralność, rozwój, zdrowie lub bezpieczeństwo;
przemocy fizycznej – należy przez to rozumieć celowe użycie siły fizycznej wobec małoletniego albo zachowanie mogące spowodować ból, obrażenia, pogorszenie zdrowia lub zagrożenie życia, niezależnie od tego, czy powstały widoczne urazy;
przemocy psychicznej – należy przez to rozumieć zachowania powodujące lub mogące powodować cierpienie emocjonalne, obniżenie poczucia własnej wartości, lęk, poniżenie, izolację, poczucie odrzucenia albo zaburzenie rozwoju emocjonalnego;
przemocy seksualnej – należy przez to rozumieć angażowanie małoletniego w aktywność seksualną, której nie jest on w stanie w pełni zrozumieć, na którą nie może skutecznie wyrazić zgody albo która narusza prawo, normy rozwojowe lub relację odpowiedzialności, zaufania i przewagi;
wykorzystaniu seksualnym – należy przez to rozumieć zarówno zachowania wymagające kontaktu fizycznego, jak i zachowania bez kontaktu fizycznego, w tym seksualizowanie komunikacji, prezentowanie treści seksualnych, nakłanianie do tworzenia takich treści, grooming albo wykorzystywanie wizerunku;
groomingu – należy przez to rozumieć stopniowe budowanie relacji z małoletnim lub jego otoczeniem w celu obniżenia jego czujności, przekroczenia granic, uzyskania kontroli lub doprowadzenia do wykorzystania;
przemocy emocjonalnej – należy przez to rozumieć w szczególności upokarzanie, ośmieszanie, grożenie, zastraszanie, szantażowanie, manipulowanie, odrzucanie, izolowanie, ignorowanie potrzeb emocjonalnych albo obciążanie małoletniego odpowiedzialnością nieadekwatną do wieku;
zaniedbaniu – należy przez to rozumieć niezaspokajanie podstawowych potrzeb małoletniego przez osobę zobowiązaną do opieki, w tym potrzeb zdrowotnych, żywieniowych, higienicznych, emocjonalnych, edukacyjnych, mieszkaniowych lub związanych z bezpieczeństwem;
przemocy domowej – należy przez to rozumieć zachowania spełniające przesłanki określone w przepisach o przeciwdziałaniu przemocy domowej;
przemocy rówieśniczej – należy przez to rozumieć krzywdzenie małoletniego przez innego małoletniego, w szczególności poprzez przemoc fizyczną, psychiczną, seksualną, relacyjną, ekonomiczną lub cyfrową;
cyberprzemocy – należy przez to rozumieć krzywdzenie z wykorzystaniem Internetu, urządzeń elektronicznych, aplikacji, komunikatorów, mediów społecznościowych albo innych technologii;
samouszkodzeniu – należy przez to rozumieć celowe uszkodzenie własnego ciała lub inne zachowanie autodestrukcyjne, niezależnie od deklarowanego zamiaru śmierci;
zagrożeniu samobójczym – należy przez to rozumieć występowanie myśli, zamiarów, planów, przygotowań albo działań wskazujących na możliwość odebrania sobie życia;
interwencji – należy przez to rozumieć uporządkowany zespół działań podejmowanych w związku z podejrzeniem lub ujawnieniem krzywdzenia albo zagrożenia bezpieczeństwa małoletniego;
zgłoszeniu – należy przez to rozumieć informację o podejrzeniu, ryzyku lub fakcie krzywdzenia małoletniego, przekazaną w dowolnej formie;
osobie zgłaszającej – należy przez to rozumieć małoletniego, rodzica, opiekuna, członka personelu albo inną osobę przekazującą informację o możliwym krzywdzeniu;
ujawnieniu – należy przez to rozumieć przekazanie przez małoletniego informacji o doświadczanym albo obserwowanym krzywdzeniu;
czynniku ryzyka – należy przez to rozumieć okoliczność zwiększającą prawdopodobieństwo krzywdzenia albo utrudniającą małoletniemu uzyskanie pomocy;
symptomie krzywdzenia – należy przez to rozumieć zachowanie, wypowiedź, objaw, uraz albo inną okoliczność, która może wskazywać, że małoletni doświadcza krzywdzenia;
relacji terapeutycznej – należy przez to rozumieć profesjonalną relację pomiędzy małoletnim a osobą udzielającą psychoterapii lub pomocy psychologicznej;
kontakcie indywidualnym – należy przez to rozumieć sytuację, w której osoba dorosła przebywa z małoletnim bez bezpośredniej obecności innej osoby;
kontakcie online – należy przez to rozumieć kontakt z małoletnim przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej;
danych osobowych – należy przez to rozumieć informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej;
wizerunku – należy przez to rozumieć utrwalony wizerunek małoletniego, a także jego głos albo inne cechy umożliwiające identyfikację;
dokumencie interwencji – należy przez to rozumieć kartę zgłoszenia, notatkę, plan bezpieczeństwa, plan wsparcia, zapis decyzji oraz inne materiały powstałe w związku z interwencją;
sytuacji nagłej – należy przez to rozumieć sytuację bezpośredniego albo poważnego zagrożenia życia, zdrowia lub bezpieczeństwa małoletniego, wymagającą niezwłocznego działania.

§ 9. Rozumienie krzywdzenia

Krzywdzenie może być działaniem jednorazowym albo powtarzającym się.
Może być zachowaniem umyślnym albo wynikać z rażącego braku wiedzy, ostrożności, kompetencji lub nadzoru.
Może wystąpić:
1. w rodzinie;
2. w grupie rówieśniczej;
3. w placówce;
4. w relacji ze specjalistą;
5. w relacji z osobą szkolącą się;
6. w Internecie;
7. w związku z działalnością zorganizowaną przez TIPIR;
8. poza TIPIR, jeżeli informacja o nim zostanie ujawniona w toku działalności Instytutu.
Krzywdzeniem może być również nadużycie relacji władzy, zależności, autorytetu, przewagi wiedzy, wieku, sprawności, sytuacji ekonomicznej albo dostępu do poufnych informacji.
Ocena zachowania powinna uwzględniać perspektywę bezpieczeństwa małoletniego, a nie wyłącznie deklarowane intencje osoby dorosłej.
Żart, metoda wychowawcza, zwyczaj rodzinny, technika terapeutyczna, element warsztatu albo zgoda rodzica nie usprawiedliwiają zachowania naruszającego godność, integralność lub bezpieczeństwo małoletniego.

ROZDZIAŁ V

ORGANIZACJA SYSTEMU OCHRONY MAŁOLETNICH W TIPIR

§ 10. Odpowiedzialność Zarządu

Za wprowadzenie, zapewnienie stosowania i monitorowanie Standardów odpowiada Zarząd TIPIR.
Do obowiązków Zarządu należy w szczególności:
1. przyjęcie Standardów w drodze uchwały;
2. wyznaczenie Koordynatora Standardów;
3. wyznaczenie osoby albo osób odpowiedzialnych za przyjmowanie zgłoszeń;
4. określenie sposobu zastępstwa podczas nieobecności osób odpowiedzialnych;
5. zapewnienie dostępu do Standardów personelowi, małoletnim, rodzicom i opiekunom;
6. zapewnienie wersji Standardów dostosowanej do małoletnich;
7. organizowanie szkoleń personelu;
8. zapewnienie bezpiecznych kanałów zgłaszania nieprawidłowości;
9. zapewnienie środków organizacyjnych i technicznych koniecznych do realizacji Standardów;
10. nadzór nad bezpieczną rekrutacją i weryfikacją personelu;
11. zapewnienie właściwego prowadzenia dokumentacji;
12. podejmowanie decyzji w sprawach szczególnie złożonych;
13. zapewnienie współpracy z odpowiednimi służbami i instytucjami;
14. przeprowadzanie okresowej oceny Standardów;
15. analizowanie zdarzeń i wdrażanie działań zapobiegawczych.
Zarząd nie może uzależniać podjęcia interwencji od interesu wizerunkowego, finansowego lub organizacyjnego TIPIR.
W przypadku zgłoszenia dotyczącego członka Zarządu osoba ta zostaje wyłączona z przyjmowania zgłoszenia, dokonywania oceny oraz podejmowania decyzji w sprawie.
Jeżeli zgłoszenie dotyczy wszystkich członków Zarządu albo zachodzi inny konflikt interesów, sprawę przekazuje się niezależnej osobie posiadającej odpowiednie kompetencje albo bezpośrednio właściwym organom, zależnie od charakteru zdarzenia.

§ 11. Koordynator Standardów

Zarząd wyznacza co najmniej jedną osobę pełniącą funkcję Koordynatora Standardów.
Dane Koordynatora, sposób kontaktu oraz informację o osobie zastępującej udostępnia się:
1. personelowi;
2. małoletnim w wersji dla nich zrozumiałej;
3. rodzicom i opiekunom;
4. na stronie internetowej albo w siedzibie TIPIR.
Do zadań Koordynatora należy w szczególności:
1. wspieranie wdrożenia Standardów;
2. udzielanie personelowi informacji dotyczących ich stosowania;
3. przyjmowanie zgłoszeń albo zapewnienie ich przekazania właściwej osobie;
4. koordynowanie interwencji;
5. prowadzenie lub nadzorowanie rejestru zdarzeń;
6. monitorowanie terminowości podejmowanych działań;
7. współpraca z Zarządem i specjalistami;
8. inicjowanie aktualizacji procedur;
9. organizowanie szkoleń;
10. przeprowadzanie albo koordynowanie okresowej oceny Standardów;
11. monitorowanie dostępności wersji skróconej dla małoletnich;
12. przedstawianie Zarządowi wniosków z monitoringu.
Koordynator powinien posiadać wiedzę dotyczącą:
1. ochrony małoletnich;
2. rozpoznawania przemocy i zaniedbania;
3. zasad prowadzenia interwencji;
4. specyfiki pracy psychologicznej i psychoterapeutycznej;
5. ochrony danych osobowych i poufności;
6. zasad współpracy z właściwymi organami.
Koordynator nie zastępuje Policji, prokuratury, sądu rodzinnego, zespołu interdyscyplinarnego, ochrony zdrowia ani innych właściwych instytucji.
W sprawach przekraczających kompetencje Koordynatora korzysta on z pomocy prawnej, psychologicznej, medycznej albo innej pomocy specjalistycznej.

§ 12. Osoby odpowiedzialne za poszczególne zadania

Zarząd wyznacza w formie uchwały, zarządzenia albo imiennego upoważnienia:
1. osobę odpowiedzialną za przyjmowanie zgłoszeń;
2. osobę odpowiedzialną za prowadzenie interwencji;
3. osobę odpowiedzialną za udzielanie wsparcia małoletniemu;
4. osobę odpowiedzialną za prowadzenie dokumentacji interwencyjnej;
5. osobę odpowiedzialną za bezpieczną rekrutację i weryfikację personelu;
6. osobę odpowiedzialną za bezpieczeństwo cyfrowe, jeżeli charakter działalności tego wymaga;
7. osobę odpowiedzialną za monitorowanie Standardów.
Poszczególne funkcje mogą być łączone, jeżeli:
1. nie prowadzi to do konfliktu interesów;
2. osoba posiada odpowiednie kompetencje;
3. zapewniona jest ciągłość realizacji zadań;
4. zakres obowiązków jest jednoznacznie określony.
Dla każdej funkcji określa się osobę zastępującą.
Aktualny wykaz osób odpowiedzialnych stanowi załącznik do Standardów.
Zmiana osoby pełniącej daną funkcję nie wymaga zmiany całego tekstu Standardów, jeżeli aktualizowany jest właściwy załącznik.

§ 13. Obowiązki personelu

Każda osoba należąca do personelu jest zobowiązana:
1. znać i stosować Standardy;
2. traktować małoletnich z szacunkiem;
3. przestrzegać zasad bezpiecznych relacji;
4. reagować na symptomy krzywdzenia;
5. niezwłocznie przekazywać informacje o podejrzeniu lub ujawnieniu krzywdzenia;
6. współpracować przy prowadzeniu interwencji;
7. chronić prywatność i dane małoletnich;
8. nie prowadzić samodzielnego dochodzenia ani przesłuchania;
9. dokumentować istotne informacje zgodnie z procedurą;
10. uczestniczyć w wymaganych szkoleniach;
11. informować o konflikcie interesów;
12. zgłaszać ryzyka organizacyjne, które mogą zagrażać małoletnim.
Obowiązek reagowania dotyczy także sytuacji, gdy:
1. zdarzenie miało miejsce poza TIPIR;
2. osoba podejrzana nie jest związana z TIPIR;
3. małoletni nie potrafi dokładnie opisać zdarzenia;
4. informacja ma charakter pośredni;
5. osoba przyjmująca informację nie ma pewności, czy zachowanie stanowi krzywdzenie.
Personel nie może:
1. obiecywać małoletniemu bezwzględnej tajemnicy w sprawach dotyczących jego bezpieczeństwa;
2. zobowiązywać małoletniego do samodzielnego skonfrontowania się z osobą podejrzaną o krzywdzenie;
3. nakłaniać do wycofania zgłoszenia;
4. sugerować odpowiedzi;
5. wielokrotnie wypytywać o szczegóły zdarzenia;
6. komentować zgłoszenia wobec osób nieuprawnionych;
7. podejmować działań odwetowych;
8. bagatelizować niepokoju małoletniego;
9. uzależniać przyjęcia zgłoszenia od przedstawienia dowodów.

§ 14. Zasada „potrzeby wiedzy”

Informacje dotyczące podejrzenia albo ujawnienia krzywdzenia są udostępniane wyłącznie osobom, które muszą je znać w celu:
1. zapewnienia bezpieczeństwa małoletniemu;
2. podjęcia interwencji;
3. udzielenia pomocy;
4. realizacji obowiązku prawnego;
5. prowadzenia dokumentacji;
6. ochrony praw osób uczestniczących w postępowaniu.
Informacji nie przekazuje się całemu zespołowi, grupie szkoleniowej ani osobom, które nie uczestniczą w interwencji.
Zakres przekazywanych informacji ogranicza się do niezbędnego minimum.
Zasada poufności nie może być wykorzystywana do ukrywania krzywdzenia, unikania zgłoszenia właściwym organom albo ochrony osoby podejrzanej.
Personel informuje małoletniego, w zakresie dostosowanym do jego wieku, komu i dlaczego określone informacje będą musiały zostać przekazane.

§ 15. Konflikt interesów i wyłączenie

Osoba nie może prowadzić ani koordynować interwencji, jeżeli:
1. zgłoszenie dotyczy jej samej;
2. pozostaje w bliskiej relacji z osobą, której dotyczy zgłoszenie;
3. jest bezpośrednio podporządkowana osobie, której dotyczy zgłoszenie, a zależność może wpływać na bezstronność;
4. pozostaje w konflikcie z małoletnim albo jego rodziną;
5. wcześniej uczestniczyła w zdarzeniu w sposób, który może podważać jej bezstronność;
6. istnieją inne okoliczności mogące wywołać uzasadnione wątpliwości co do jej obiektywizmu.
Osoba, której dotyczy konflikt interesów, niezwłocznie informuje o tym Zarząd albo Koordynatora.
W takim przypadku wyznacza się inną osobę do prowadzenia sprawy.
Wyłączenie oraz wskazanie osoby zastępującej dokumentuje się w karcie interwencji.

§ 16. Zewnętrzne podmioty współpracujące

Jeżeli TIPIR organizuje działania z udziałem małoletnich wspólnie z innym podmiotem, przed ich rozpoczęciem ustala się:
1. który podmiot odpowiada za bezpieczeństwo uczestników;
2. jakie standardy i procedury mają zastosowanie;
3. kto przyjmuje zgłoszenia;
4. kto kontaktuje się z rodzicami i właściwymi organami;
5. kto dokumentuje zdarzenia;
6. jakie zasady obowiązują personel każdego z podmiotów.
Współpraca z podmiotem zewnętrznym nie zwalnia TIPIR z obowiązku reagowania na zagrożenie dotyczące małoletniego.
Osoby kierowane przez podmioty zewnętrzne do działalności związanej z małoletnimi podlegają wymaganiom weryfikacyjnym w zakresie wynikającym z prawa i charakteru powierzanych zadań.
Umowy z podmiotami zewnętrznymi powinny zawierać zobowiązanie do przestrzegania zasad ochrony małoletnich albo potwierdzenie posiadania równoważnych standardów.

§ 17. Dostępność Standardów

Standardy w pełnej wersji udostępnia się:
1. w siedzibie TIPIR;
2. personelowi w wewnętrznym repozytorium dokumentów;
3. na stronie internetowej TIPIR;
4. na żądanie rodzica, opiekuna, małoletniego albo innej osoby.
TIPIR opracowuje wersję skróconą przeznaczoną dla małoletnich.
Wersja skrócona powinna zawierać co najmniej:
1. informację, że każde dziecko ma prawo do bezpieczeństwa;
2. przykłady zachowań właściwych i niewłaściwych;
3. informację, komu można zgłosić problem;
4. dostępne sposoby dokonania zgłoszenia;
5. informacje o miejscach uzyskania pomocy;
6. informację, że zgłoszenie nie spowoduje ukarania małoletniego;
7. podstawowe zasady dotyczące prywatności i kontaktu online.
Informacje dla małoletnich przygotowuje się językiem prostym, dostosowanym do wieku i możliwości rozumienia.
W razie potrzeby przygotowuje się wersje:
1. dla młodszych dzieci;
2. dla młodzieży;
3. łatwe do czytania i rozumienia;
4. dostosowane do osób korzystających z alternatywnych sposobów komunikacji;
5. w innych językach.
Dane osób przyjmujących zgłoszenia powinny być widoczne i łatwo dostępne.

§ 18. Przegląd Standardów

Standardy podlegają ocenie nie rzadziej niż raz na dwa lata.
Niezależnie od ust. 1 TIPIR dokonuje bieżącego monitorowania ich stosowania, a przegląd może być przeprowadzany częściej, w szczególności:
1. po poważnym zdarzeniu;
2. po otrzymaniu istotnej skargi;
3. po ujawnieniu luki organizacyjnej;
4. po zmianie rodzaju działalności;
5. po zmianie przepisów;
6. po zmianie struktury organizacyjnej;
7. po rozpoczęciu nowej formy pracy z małoletnimi;
8. na podstawie wniosków personelu, małoletnich albo rodziców.
W ramach przeglądu analizuje się w szczególności:
1. znajomość Standardów przez personel;
2. skuteczność kanałów zgłaszania;
3. prawidłowość dokumentowania zdarzeń;
4. terminowość interwencji;
5. przestrzeganie zasad rekrutacji;
6. adekwatność szkoleń;
7. dostępność informacji dla małoletnich;
8. powtarzające się czynniki ryzyka;
9. potrzebę zmiany procedur.
Z przeglądu sporządza się pisemne podsumowanie zawierające:
1. datę oceny;
2. osoby uczestniczące;
3. zakres analizy;
4. stwierdzone problemy;
5. rekomendowane działania;
6. termin realizacji działań;
7. osobę odpowiedzialną.
Zmiany Standardów przyjmuje Zarząd.

STANDARDY OCHRONY MAŁOLETNICH

WERSJA DLA DZIECI I MŁODZIEŻY

Trójmiejski Instytut Psychoterapii i Rozwoju Sp. z o.o.

Jesteś dla nas ważna / ważny

W Trójmiejskim Instytucie Psychoterapii i Rozwoju chcemy, aby każde dziecko i każda osoba nastoletnia czuły się bezpiecznie, były traktowane z szacunkiem i mogły otrzymać pomoc.

Te zasady obowiązują wszystkie osoby pracujące i współpracujące z TIPIR, między innymi:

psychologów,
psychoterapeutów,
diagnostów,
osoby prowadzące warsztaty,
pracowników administracyjnych,
praktykantów i stażystów,
inne osoby, które mogą mieć kontakt z dziećmi i młodzieżą.

Nie ma znaczenia, ile masz lat, skąd pochodzisz, jak wyglądasz, jak się komunikujesz, jaka jest Twoja sytuacja rodzinna, stan zdrowia, sprawność, orientacja, tożsamość ani jakie przeżywasz trudności. Masz takie samo prawo do szacunku i bezpieczeństwa jak każda inna osoba.

1. Masz prawo czuć się bezpiecznie

Masz prawo:

być traktowana lub traktowany z szacunkiem;
być wysłuchana lub wysłuchany;
zadawać pytania;
powiedzieć, że czegoś nie rozumiesz;
wyrażać swoje zdanie;
mówić o swoich potrzebach i granicach;
powiedzieć „nie”, gdy coś powoduje Twój dyskomfort;
wiedzieć, co będzie działo się podczas spotkania;
wiedzieć, kim jest osoba prowadząca spotkanie i jaka jest jej rola;
otrzymywać informacje w sposób dostosowany do Twojego wieku;
prosić o pomoc;
zgłosić zachowanie, które Cię niepokoi;
być chroniona lub chroniony przed przemocą, krzywdzeniem, poniżaniem i wykorzystaniem.

Nikt nie może karać Cię, wyśmiewać ani gorzej traktować dlatego, że poprosiłaś lub poprosiłeś o pomoc albo powiedziałaś lub powiedziałeś o czymś trudnym.

2. Jak powinny zachowywać się wobec Ciebie osoby dorosłe

Osoby pracujące w TIPIR powinny:

mówić do Ciebie spokojnie i z szacunkiem;
wyjaśniać, co będzie się działo podczas spotkania;
słuchać Twojego zdania;
szanować Twoją prywatność;
uwzględniać Twój wiek, samopoczucie i możliwości;
pytać, czy rozumiesz przekazywane informacje;
reagować, gdy widzą, że ktoś Cię krzywdzi;
pomóc Ci, gdy czujesz zagrożenie;
zachowywać profesjonalne granice;
kontaktować się z Tobą wyłącznie w sposób związany z pomocą, terapią, diagnozą, warsztatami albo organizacją spotkań.

Osoba dorosła może czasem powiedzieć Ci, że nie może zachować w tajemnicy informacji dotyczącej poważnego zagrożenia. Powinna jednak wyjaśnić Ci, komu i dlaczego musi ją przekazać.

3. Czego osoby dorosłe nie mogą robić

Żadna osoba pracująca lub współpracująca z TIPIR nie może:

bić Cię, popychać, szarpać ani stosować wobec Ciebie siły;
krzyczeć na Ciebie, obrażać Cię ani wyśmiewać;
poniżać Cię albo zawstydzać;
grozić Ci;
straszyć Cię;
karać Cię za mówienie o swoich uczuciach;
zmuszać Cię do mówienia o czymś, o czym nie jesteś gotowa lub gotowy rozmawiać;
dotykać Cię w sposób, który nie jest potrzebny i bezpieczny;
dotykać intymnych części Twojego ciała;
komentować Twojego ciała w sposób seksualny, poniżający albo zawstydzający;
opowiadać Ci treści seksualnych;
pokazywać Ci zdjęć, filmów albo innych materiałów seksualnych;
prosić Cię o zdjęcia lub nagrania o charakterze intymnym;
proponować Ci relacji romantycznej albo seksualnej;
zapraszać Cię na prywatne spotkania niezwiązane z udzielaną pomocą;
utrzymywać z Tobą ukrytego kontaktu;
prosić Cię o zachowanie tajemnicy dotyczącej Waszej relacji;
dawać Ci prezentów w celu stworzenia wyjątkowej, tajnej więzi;
proponować Ci alkoholu, papierosów, narkotyków albo innych szkodliwych substancji;
publikować Twojego zdjęcia albo nagrania bez wymaganej zgody;
udostępniać innym osobom informacji o Tobie bez ważnego powodu.

Jeżeli dorosły mówi, że jakieś zachowanie jest żartem, terapią, ćwiczeniem albo tajemnicą, ale Ty czujesz lęk, wstyd, presję lub dyskomfort, możesz o tym powiedzieć.

4. Dotyk i Twoje granice

Nie każdy dotyk oznacza coś złego. Czasem dotyk może służyć pomocy albo pocieszeniu, jednak powinien być bezpieczny, uzasadniony i uwzględniać Twoje granice.

Masz prawo powiedzieć:

„Nie chcę”;
„Proszę mnie nie dotykać”;
„To jest dla mnie nieprzyjemne”;
„Chcę przerwać”;
„Potrzebuję chwili przerwy”;
„Chcę, żeby była tu jeszcze jedna osoba”.

Jeżeli sytuacja nie zagraża bezpośrednio Twojemu życiu albo zdrowiu, osoba dorosła powinna uszanować Twój sprzeciw.

Nikt nie może zmuszać Cię do przytulania, całowania, siadania komuś na kolanach ani innego kontaktu fizycznego.

5. Spotkania z psychologiem lub psychoterapeutą

Podczas spotkania psycholog albo psychoterapeuta powinien wyjaśnić Ci:

dlaczego się spotykacie;
na czym będzie polegało spotkanie;
jak długo może potrwać;
jakie są zasady poufności;
jakie informacje mogą zostać przekazane rodzicom lub opiekunom;
w jakich sytuacjach specjalista musi zareagować, aby chronić Twoje życie lub zdrowie.

Masz prawo:

nie wiedzieć, co powiedzieć;
potrzebować czasu;
zadawać pytania;
powiedzieć, że coś jest dla Ciebie za trudne;
zgłosić dyskomfort;
poprosić o przerwę;
powiedzieć, że nie chcesz kontynuować danego tematu;
poprosić o wyjaśnienie, co zostanie przekazane rodzicom albo innym osobom.

Psycholog lub psychoterapeuta nie powinien obiecywać Ci, że każda informacja zawsze pozostanie tajemnicą. Jeżeli dowie się, że Twoje życie, zdrowie albo bezpieczeństwo są poważnie zagrożone, może być zobowiązany do przekazania informacji osobom, które mogą Ci pomóc.

6. Diagnoza i testy psychologiczne

Jeżeli bierzesz udział w diagnozie albo wykonujesz testy, masz prawo wiedzieć:

po co odbywa się badanie;
kto je prowadzi;
jakie czynności będą wykonywane;
ile może trwać spotkanie;
co stanie się z wynikami;
komu mogą zostać przekazane informacje;
czy możesz zrobić przerwę.

Nikt nie może Cię wyśmiewać ani zawstydzać z powodu odpowiedzi, wyniku testu, trudności lub tempa pracy.

Wynik testu nie określa Twojej wartości jako człowieka.

7. Kontakt przez Internet i telefon

Osoby pracujące w TIPIR mogą kontaktować się z Tobą tylko w sprawach związanych z terapią, konsultacją, diagnozą, warsztatami albo organizacją spotkań.

Kontakt powinien odbywać się przez uzgodnione i bezpieczne kanały.

Osoba dorosła nie powinna:

pisać do Ciebie prywatnie bez ważnego powodu;
prowadzić z Tobą ukrytych rozmów;
prosić Cię o usuwanie wiadomości;
prosić o zachowanie kontaktu w tajemnicy;
wysyłać Ci treści seksualnych, poniżających albo przemocowych;
prosić o prywatne lub intymne zdjęcia;
obserwować Cię z prywatnego konta bez uzasadnienia;
zapraszać Cię do prywatnej relacji w mediach społecznościowych;
kontaktować się z Tobą w sposób, który powoduje presję, lęk albo dyskomfort.

Podczas spotkania online masz prawo wiedzieć, kto uczestniczy w rozmowie.

Nikt nie może nagrywać spotkania bez wymaganej zgody i bez wcześniejszego poinformowania Cię.

8. Zdjęcia i nagrania

Nikt nie powinien robić Ci zdjęć ani nagrywać Cię bez ważnego powodu i wymaganej zgody.

Masz prawo zapytać:

po co wykonywane jest zdjęcie albo nagranie;
gdzie będzie przechowywane;
kto będzie mógł je zobaczyć;
czy zostanie opublikowane;
czy możesz odmówić.

Nikt nie może publikować zdjęcia, które Cię ośmiesza, poniża, przedstawia w intymnej sytuacji albo ujawnia informacje o Twoim zdrowiu, terapii lub problemach.

9. Bezpieczne relacje między dziećmi i młodzieżą

Każda osoba uczestnicząca w zajęciach, warsztatach albo terapii grupowej powinna szanować innych.

Niedopuszczalne są:

bicie, popychanie i szarpanie;
wyśmiewanie;
obrażanie;
grożenie;
zastraszanie;
wykluczanie z grupy;
rozsiewanie plotek;
niszczenie lub zabieranie rzeczy;
wymuszanie pieniędzy albo innych korzyści;
komentowanie czyjegoś ciała w sposób poniżający;
dotykanie bez zgody;
zachowania seksualne naruszające granice;
robienie lub udostępnianie zdjęć bez zgody;
publikowanie ośmieszających treści;
podszywanie się pod inną osobę;
nękanie przez telefon, Internet lub media społecznościowe.

Jeżeli inna osoba małoletnia Cię krzywdzi, powiedz o tym dorosłemu. Nie musisz radzić sobie z tym samodzielnie.

10. Co możesz zrobić, gdy coś Cię niepokoi

Możesz zgłosić problem, gdy:

ktoś Cię skrzywdził;
ktoś Ci grozi;
boisz się określonej osoby;
ktoś przekroczył Twoje granice;
ktoś dotykał Cię w nieodpowiedni sposób;
ktoś poprosił Cię o intymne zdjęcia;
ktoś wysyła Ci nieodpowiednie wiadomości;
ktoś każe Ci zachować niepokojącą tajemnicę;
ktoś Cię poniża, obraża albo wyśmiewa;
widzisz, że krzywdzone jest inne dziecko;
nie wiesz, czy dane zachowanie było właściwe;
martwisz się tym, co dzieje się w domu;
masz myśli o zrobieniu sobie krzywdy;
nie chcesz żyć;
czujesz, że nie jesteś bezpieczna lub bezpieczny;
potrzebujesz pomocy z innego powodu.

Nie musisz mieć dowodów.

Nie musisz być pewna ani pewny, czy to, co się wydarzyło, było przemocą.

Możesz powiedzieć tylko tyle, ile w danym momencie potrafisz.

11. Komu możesz powiedzieć

Możesz powiedzieć:

swojemu psychologowi;
psychoterapeucie;
osobie prowadzącej zajęcia;
pracownikowi recepcji;
Koordynatorowi Standardów Ochrony Małoletnich;
innej zaufanej osobie pracującej w TIPIR;
rodzicowi lub opiekunowi, któremu ufasz;
nauczycielowi, pedagogowi, lekarzowi lub innej zaufanej osobie dorosłej.

Możesz zrobić to:

podczas rozmowy;
telefonicznie;
w wiadomości;
e-mailem;
na kartce;
za pomocą rysunku;
za pomocą komunikatora lub innej dostępnej formy;
razem z osobą, której ufasz.

Osoba odpowiedzialna za przyjmowanie zgłoszeń w TIPIR

Imię i nazwisko:
Natalia Chudzikiewicz

Telefon: 691 847 267

Adres e-mail:kontakt@tipir.pl

Osoba zastępująca:
Monika Rudnik

12. Co stanie się po zgłoszeniu

Osoba, której powiesz o problemie, powinna:

spokojnie Cię wysłuchać;
potraktować Twoją informację poważnie;
nie obwiniać Cię;
nie oceniać Cię;
zapytać, czy jesteś teraz bezpieczna lub bezpieczny;
powiedzieć Ci, jakie mogą być kolejne kroki;
przekazać informację tylko tym osobom, które powinny ją znać;
podjąć działania, aby Ci pomóc.

Osoba dorosła nie powinna wielokrotnie wypytywać Cię o wszystkie szczegóły.

Nie powinna zmuszać Cię do rozmowy z osobą, której dotyczy zgłoszenie.

Nie powinna prosić Cię o samodzielne rozwiązanie problemu.

Jeżeli istnieje poważne zagrożenie Twojego życia, zdrowia lub bezpieczeństwa, osoba dorosła może skontaktować się z rodzicem, opiekunem, Policją, sądem, lekarzem, pogotowiem albo innymi osobami i instytucjami, które mogą Ci pomóc.

13. Gdy osobą krzywdzącą jest rodzic lub opiekun

Możesz powiedzieć o krzywdzeniu także wtedy, gdy osobą, której się boisz albo która Cię krzywdzi, jest:

rodzic;
opiekun;
członek rodziny;
partner rodzica;
osoba mieszkająca z Tobą;
inna bliska osoba.

W takiej sytuacji pracownik TIPIR nie powinien automatycznie przekazywać tej osobie informacji o Twoim zgłoszeniu, jeżeli mogłoby to zwiększyć zagrożenie.

Najważniejsze jest Twoje bezpieczeństwo.

14. Gdy martwisz się o koleżankę, kolegę lub inną osobę

Możesz zgłosić także sytuację, która dotyczy innej osoby.

Nie obiecuj jednak komuś, że zachowasz w tajemnicy informację o poważnym zagrożeniu.

Powiedzenie zaufanej osobie dorosłej nie jest donoszeniem. Może uratować czyjeś zdrowie lub życie.

15. Gdy masz myśli o zrobieniu sobie krzywdy

Powiedz jak najszybciej osobie dorosłej, jeżeli:

robisz sobie krzywdę;
planujesz zrobić sobie krzywdę;
myślisz o śmierci;
nie chcesz żyć;
masz plan odebrania sobie życia;
boisz się, że nie wytrzymasz;
czujesz, że możesz stracić kontrolę.

Nie zostaniesz za to ukarana ani ukarany.

Takie myśli wymagają pomocy i nie musisz radzić sobie z nimi samotnie.

Jeżeli zagrożenie jest bezpośrednie, osoba dorosła może wezwać pogotowie albo skontaktować się z innymi osobami, które pomogą zapewnić Ci bezpieczeństwo.

16. Ważne numery pomocy

Jeżeli Twoje życie lub zdrowie są bezpośrednio zagrożone, zadzwoń pod numer:

112 – numer alarmowy

Możesz również skorzystać z dostępnych telefonów i miejsc pomocy wskazanych przez TIPIR w aktualnym wykazie kontaktów.

Aktualne numery i miejsca pomocy

116 111 – Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży

Telefon jest przeznaczony dla dzieci i młodzieży potrzebujących rozmowy, wsparcia lub pomocy w trudnej sytuacji. Działa całodobowo, siedem dni w tygodniu.

800 12 12 12 – Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka

Bezpłatna i anonimowa pomoc dla dzieci i nastolatków, dostępna całodobowo przez siedem dni w tygodniu.

Możesz zadzwonić, gdy doświadczasz przemocy, samotności, trudności rodzinnych lub szkolnych, masz obniżony nastrój, robisz sobie krzywdę albo masz myśli samobójcze.

Dostępny jest również całodobowy czat Rzecznika Praw Dziecka.

Ośrodek Interwencji Kryzysowej MOPR w Gdańsku

Adres: plac Księdza Prałata Jana Gustkowicza 13, Gdańsk
Telefon całodobowy: 797 909 112
Telefon: 58 511 01 21

Pomoc dla dzieci, młodzieży, osób dorosłych i rodzin znajdujących się w sytuacji kryzysowej albo doświadczających przemocy.

Zespół Gdańskiego Pogotowia Opiekuńczego

Adres: ul. Jana Sobieskiego 96, Gdańsk
Telefon: 58 341 10 42

Całodobowa placówka interwencyjna dla dzieci znajdujących się w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia, w tym doświadczających przemocy domowej.

Gdański Ośrodek Zdrowia Psychicznego

Adres: ul. Skrajna 5, Gdańsk
Rejestracja: 58 347 89 30
Telefon komórkowy: 573 153 475

Ośrodek prowadzi między innymi konsultacje diagnostyczne, psychoterapię dzieci i działania interwencyjne w sytuacjach zagrożenia dobra dziecka.

GDYNIA

Ośrodek Interwencji Kryzysowej w Gdyni

Adres: ul. Biskupa Dominika 25, Gdynia
Telefon całodobowy: 58 622 22 22
E-mail: interwencja@zpsgdynia.pl

Pomoc jest dostępna dla dzieci, młodzieży i osób dorosłych przeżywających kryzys psychiczny albo doświadczających przemocy. Ośrodek działa bez ograniczeń ze względu na miejsce zamieszkania.

Gdyńska Linia Zaufania dla Dzieci i Młodzieży

Telefon: 58 500 88 85

Telefon przeznaczony jest dla dzieci i młodzieży potrzebujących rozmowy i wsparcia w kryzysie emocjonalnym.

SOPOT

Punkt Interwencji Kryzysowej MOPS w Sopocie

Telefon: 58 550 14 14

Pomoc dla osób znajdujących się w sytuacji kryzysowej, doświadczających przemocy, bezradności, straty albo innych trudnych wydarzeń życiowych.

Stowarzyszenie Wsparcia i Interwencji „Support”

Adres: ul. Marynarzy 4, Sopot
Telefon: 690 538 228
E-mail: wsparcieiinterwencja@gmail.com

Pomoc dla dzieci, młodzieży i osób dorosłych znajdujących się w sytuacji kryzysowej albo doświadczających przemocy. Prowadzone są dyżury telefoniczne oraz interwencje terenowe.

W sytuacji zagrożenia nie musisz czekać na kolejne spotkanie w TIPIR.

17. Pamiętaj

To nie jest Twoja wina, jeżeli ktoś Cię krzywdzi.

Osoba dorosła odpowiada za swoje zachowanie.

Nie musisz chronić osoby, która przekracza Twoje granice.

Nie musisz dochowywać tajemnicy, która powoduje lęk, wstyd albo zagrożenie.

Masz prawo poprosić o pomoc więcej niż jedną osobę.

Jeżeli pierwsza osoba Ci nie pomoże albo Ci nie uwierzy, powiedz komuś innemu.

Masz prawo do szacunku, ochrony i pomocy.

KRÓTKA WERSJA DO WYEKSPONOWANIA W SIEDZIBIE TIPIR

TWOJE BEZPIECZEŃSTWO JEST WAŻNE

W TIPIR masz prawo:

być traktowana lub traktowany z szacunkiem;
powiedzieć „nie”;
zgłosić dyskomfort;
zadawać pytania;
prosić o przerwę;
chronić swoją prywatność;
powiedzieć o przemocy, strachu lub zagrożeniu;
otrzymać pomoc.

Nikt nie może:

bić Cię ani straszyć;
poniżać Cię albo wyśmiewać;
dotykać Cię w nieodpowiedni sposób;
prosić Cię o intymne zdjęcia;
wysyłać Ci seksualnych lub poniżających treści;
zmuszać Cię do zachowania krzywdzącej tajemnicy;
karać Cię za zgłoszenie problemu.

Jeżeli coś Cię niepokoi, powiedz pracownikowi TIPIR albo skontaktuj się z:

Osoba odpowiedzialna:
Natalia Chudzikiewicz

Telefon:
691 847 267

E-mail:
kontakt@tipir.pl

W bezpośrednim zagrożeniu dzwoń pod numer 112.

METRYKA DOKUMENTU

Nazwa dokumentu: Standardy Ochrony Małoletnich – wersja dla dzieci i młodzieży
Kod dokumentu: SOM-02
Wersja: 1.0

Potrzebujesz pomocy?

Skontaktuj się z nami poprzez email kontakt@tipir.pl lub numerem telefonu: 605 731 704.